GRABE HA. Haha. Ano na nangyari saken.

Tinatamad akong mag’Tumblr, actually, magcomputer. Kaya nga ngayon lang ako makapagpost uli ehh. Ang rami rami ko nang gustong ikwento sa inyo pero tamad lang talaga akong mag log in ehh. Lumilipas nalang pala ang excitement mo sa mga ikkwento mo sana rito. Kaya eto, ewan.

- Uncle Mac, MOR Tacloban :)

Napaniginipan kong hiniwalayan niya raw ako. Grabe, nakakaiyak. Di ko talaga pala kaya? :( Kaya dito ka lang parati sa tabi ko, baby, huh? Mahal na mahal kita.

k-4te:

omg yes. never trust bitches.

(Source: jayelemm, via t0rm3nt-d)

=PPPPP

Kaya, I love you!

You know who you are. :> 

Ang mukha, pangdigmaan. :3

Ohh sha, sweetest dreams sa’yo! :>

Ewan ko kung ba’t ko to ipopost. Papansin lang sa Dash nyo, haha. :>

Pagbigyan. <3

December. (Sabaw, tatlong buwan nga tapos December? Haha. -.-)

Umalis si Mama sa trabaho. So siyempre si Papa nalang pag-asa namin. At dito na nga nagsimula ang lahat lahat lahat lahat. Pito kami sa bahay. Isa lang imiincome. Like pwede ba ‘yon? Mabuti naman kung millions kita ng tatay ko- eh hindi. Kaya yun. Timing lang, kinailangan na namin nun ng bagong bahay na malilipatan kasi nga gagamitin na ng Uncle ko yung bahay na pinatirhan niya muna sa’men. Naging malaking problema yun ng mga magulang ko, pano kapos kasi. Kung may pera lang sana ehh di na mahirap para sa’men yun. Then nag’alok yung “father” (Bakit “father”? Maya kwento ko.) ng papa ko na sa kanila nalang muna kaming lahat tumira. Kaya…

January.

Nakipagsiksikan na nga kami sa bahay ng “lolo” ko. Masaya kaming lumipat don. Pero di rin nagtagal lumabo ang lahat. Nagkaroon ng maraming misundersanding sa pagitan ng pamilya namin at ng “lolo” ko. Madalas ko nung nakikita si Mama na umiiiyak dahil lang sa mga ka’echusan nila. Merong hindi tama. At naramdaman ko rin yon. Kaya sinikap namin na makahanap ng bagong malilipatan. And after THREE WEEKS, nakahanap na rin sila! Yehey! Nakahanap sila ng bahay na big enough para saming lahat. Kahit mejo kapos raw, nakaya naman namin- galing ata ng papa ko! :D

February, March, April

Lumipat na nga kami rito. Mahigit isang buwan na kaming masayang tumitira rito. Nakakakanta’t nakakatawa na uli kami ng malakas. Nakakapaglaro nang muli ang mga kapatid ko. At di ko na masyadong nakikita ang kalungkutan sa mukha ni mama- pero si papa…

It’s obviously seen in his eyes kung gano na siya kapagod sa pagtatrabaho araw araw. Halos di na nga yan umuwi ng bahay 24/7 para maghanap lang ng ipapakain sa amin. Alam ko ang lahat ng tao ay dumadaan rito. Di naman pwedeng parati tayong nasa taas ng gulong, kailanagan rin nating maranasan ang mapunta sa ilalim. Pero naman, di ko alam kung kailan pa to matitigil. alam kong temporaryo lang to- pero hanggang kailan pa?! Minsan nga, wala na akong magawa kundi ang magdasal. Nakakatulong naman kahit papano. Nakakakain naman kami parati tatlong beses araw araw ng masasarap na pagkain. Ang kaibahan lang ay di na kami nabibigyan ng mga gusto namin- walang magagarbong damit, sapatos, gadgets and whatsoever. Papasalamat nga ako na may Internet na kami ngayon… ibig sabihin, nag iimprove na buhay namin. Pero ang hirap lang talaga ehh. Yun bang makikita mo ang ibang kaibigan mo na ang gaganda’t babago ng mga damit araw araw samantalang kami ng mga kapatid ko, maintain -.-

Matatapos rin ito. Alam ko. Alam ko kasi alam ko. =P

Sha sha, walang magbabasa nito ang haba’t ang gulo pa. XD Na’ooverwhelm lang kasi ako sa mga pangyayari ehh. Haay.

Aja! :)